Deze week bevind ik mij in een emotionele achtbaan.
Vorig weekend hoorde ik dat een vriendin haar vader overleed,
kregen wij een telefoontje dat het met de partner van mijn schoonmoeder
niet goed ging en de verdrietige mededeling dat mijn schoonzus haar moeder
heel hard achteruit ging en na een paar dagen ziekenhuis naar huis kwam
om te sterven.
Bij de laatste twee speelt dan ook nog mee dat zij meer dan 200 km weg wonen
en je niet even langs kunt gaan om te helpen.
Op mijn werk kreeg ik maandag te horen dat de teamleidster
er al per 1 maart mee stopt, deze week voor het laatst was,
omdat zij vakantie heeft,en dat er voorlopig even geen
nieuwe teamleidster voor terug komt of misschien helemaal niet.
Je dan ook nog hoort dat je zieke collega nog minstens en half jaar wegblijft,
een andere collega half werkt door overbelasting rug, je al weken
zieke collega's hebt door de griep en het gevoel hebt dat je op je top loopt....
Dan is het heerlijk dat je afleiding hebt, zodat je gedachten
weer geordend kunnen worden en je tot rust komt.
Gelukkig sloeg de antibiotica bij de partner van mijn schoonmoeder aan
en week het gevaar. Zo kreeg mijn schoonmoeder en schoonfamilie even rust.
Zij hebben een LAT-relatie maar met hun leeftijd en handicaps
is de afstand een steeds groter wordend iets.
Woensdagmorgen kwam mijn vriendin Wendy
en zouden we samen gaan knutselen......
Stijn voelde zich al een paar dagen niet zo lekker,
hield hem daarom die dag thuis.
Zij begon met de voorbereidingen voor een nieuwe tas,
die zij vaker maakt van een gekocht borduurwerk
bij een tweedehandswinkel.
Ondertussen luisterde zij ook naar mij en gaf haar mening
op mijn veranderingen op het werk.
Het is zo fijn om met haar over dit soort dingen te praten.
Ik wilde borduren, deed dit ook maar haalde vaker kruisjes uit
dan dat er nieuwe kruisjes bijkwamen. Ik luchtte wel mijn hart.
Donderdag voelde Stijn zich wel zo lekker dat hij naar school wilde.
Dat was erg fijn !
Ik had mijn ouders al gevraagd om eerder te komen oppassen
omdat ik die dag een avonddienst had. Dat hoefde nu niet.
En nu kon ik 's morgens naar de begrafenis van de vader van een vriendin.
Helaas hoorde ik ook die morgen dat de moeder van mijn schoonzus
die nacht overleden was. Het lijden door haar ziekte was beëindigd.
Met 3 werkdagen voor de deur en de afstand tussen ons,
konden we onze gevoelens alleen per telefoon kwijt.
's Avonds borduurde ik nog wat kruisjes.
De andere dagen waren druk door werk en was ik te moe
om 's avonds iets uit mijn handen te laten komen.
Vanmorgen vond ik de rust weer en
borduur ik vandaag al mijn gedachten weer tot rust.
Willem is met zijn moeder mee naar haar partner in Eibergen.
Voor haar wel fijn om de lange afstand die ze deze week
al vaker reed er naast te kunnen zitten.
Dinsdag gaan we naar Friesland
om afscheid te nemen van Aukjen,
mijn schoonzus haar moeder.
En zo gaat het leven gewoon weer door !
De kinderen hebben vakantie en ik herhaal mijn levensmotto
"Alles komt goed, blijven ademhalen !"
