Fram is boos

Heerlijk zijn de gele herfstframbozen en 

er zijn er ook lekker veel !

Bij frambozen moet ik altijd denken aan een gedicht 

van Daan Zonderland, een lekker nonsens gedicht.

'Het is tijd om heen te gaan,

Tijd,ondanks de klokken,

Tijd,ofschoon de kunstenaars

Nog naar Arti sjokken.

Alles gaat voorbij,mijn lief,

Niets blijft bij het oude.

Zelfs de liedjes die ik zing,

Zijn je reinste claude.

Fram is boos en schrijft niet meer,

Abri koos een ander

En die hebben liefgehad

Schreien om elkander,

Schreien,schoon de zomerbries

Door de blaren ritselt,

Want de Duitse bief is stuk

En de Weense schnitzelt.'

Zwarte Woud #2

 Vorige week zaten we op dit moment in de auto op weg

naar huis, nu geniet ik van de vele foto's die ik gemaakt heb.

Kijken jullie even  mee ?

Vanuit het zwembad hadden we dit uitzicht.....

We bezochten het "Bergwerkfest" en gingen de mijn in...

 zochten én vonden de schat.

Kwamen in een feesttent met lange tafels

vol met bier, heimatmuziek en

curryworst met pommes, mmmmm.

We maakten gebruik van de konuskaart,

(gratis openbaar vervoer door het Zwarte Woud)

om in het dorp naast ons mountainbikes te huren

voor de dames (heren hadden hem meegenomen).

Stijn en ik gingen met de trein terug,

 maar ontdekten eerst even het dorpje Staufen.

Naar die ruïne, dat wilde hij deze vakantie graag doen...

Willem en ik stapten later die dag op de MTB...

en zagen o.a. al een teken van de herfst die nadert; 

de herfststijlloos.

We gingen, na lang wachten,

 met de kabelbaan de 'Hasenhorn' op....

ik at daar flammkuchen (soort pizza)

en dronk spezi (mix cola/sinas)....

en daarna met deze sleeën 3 km naar beneden

over de rodelbaan, jippie !

 We bakten pannenkoeken...

aten heel veel götterspeise als toetje...

Gingen met de MTB naar Staufen voor de markt,

bleken 3 kraampjes te zijn....

met al die tijd die overbleef ...

vervulden we de wens van Stijn...

het klimmen naar de ruïne.

' Ik zet wel mijn fietshelm op, je weet het maar nooit

of er een steen afvalt !' 

Zo beklom hij de ruïne zelf ;)

Me and my friend

 (op vakantie altijd vergezeld door mijn rugzak)

Tijdens de daling werd er links en rechts gesnoept van...

druiven !

Snel weer terug naar de camping voor

de 'Waldnachmittag'.

 Stijn ging met leeftijdsgenoten wandelen naar het bos....

spelen in de beek...

vuurtje stoken en 'bratwurst' grillen.

Omdat hij geen Duits spreekt en de enige Nederlander was,

wilde hij graag dat ik mee ging....

heerlijk even kind zijn.....

Onderweg kwam ik een bekende tegen,....

"hallo balsemien !"

-wordt vervolgd-

Vernaaide linten in september

Ik werd samen met "haar"  in een plastic tasje gestopt

om mee te gaan op vakantie naar het Zwarte Woud.

Had er niet zo'n zin in want onze maakster besteedde

de laatste dagen voor de vakantie veel uurtjes aan "haar"

Zij werd er met regelmaat uitgehaald,ik bleef er maar in zitten....

terwijl ik ook weleens om mij heen wilde kijken !

Je ziet een klein stukje van mij, zien jullie mij ?(klik)

Ik was blij dat "zij" op een gegeven moment terug kwam in 

de tas en vertelde met haar deftige, Engelse accent dat zij af was.

Stiekem kreeg ik hoop...

maar wij bleven maar in die benauwde plastic tas. Zij en ik.

Tot op de dag dat ze naar huis gingen.......

Eerst werd "zij" eruit gehaald....mijn hoop verdween....

 Zij bleek een schoonheidsfoutje te hebben,

maar onze maakster had geen zin in uithalen.

En toen...?

Toen werd ik er uitgehaald ! JIPPIE.....

En terwijl de auto's langs zoefden....

werden er flink wat kruisjes aan mijn 16e lint

toegevoegd en keek ik mijn ogen uit naar dat

steeds wisselende landschap om mij heen.

Nu ligt er veel werk te wachten voor de maakster;

de vuile was, de caravan die schoongemaakt moet worden

en de tuin die na twee weken om aandacht vraagt....

De kinderen gaan morgen weer naar school maar zij heeft nog fijn

een weekje vrij om alles weer netjes te maken.

Misschien krijg ik er ook weer wat kruisjes bij.....

Tot de volgende maand !

Zwarte woud # 1 typisch Schwarzwald

Gisteren terug gekomen van twee heerlijke vakantieweken 

in het zuiden van het Zwarte Woud.

Met zo´n 1500 foto´s op mijn fotokaartje is het niet 

eenvoudig om te kiezen wat voor moois ik met

jullie wil delen.....

Het makkelijkst en meest bekend is natuurlijk

de Schwarzwälder kirschtorte.

Lekker, maar er zijn zoveel taarten meer...

Stiekem was ik toch een beetje blij met Stijn (DS) zijn

koemelkallergie.....om voor zijn neus nou een lekkere

punt taart op te eten doe je niet, dus dat scheelde mij

een hoop caloriebommen deze vakantie.....gunstig voor 

de weegschaal bij thuiskomst :) !

 Zoals wij in Nederland vaak geassocieerd worden met klompen,

zo heeft het Zwarte Woud de Bollenhut.

Een onderdeel van de klederdracht die zelden

meer gedragen wordt, alleen voor de toeristen.

Mijn zoektocht werd beloond.....

Het Zwarte Woud is ook de bakermat

van de koekoeksklok, we kwamen ze

in allerlei formaten tegen....

Maar het Zwarte Woud is zoveel meer.....

Kom binnenkort maar weer eens langs

om meer over onze vakantie te lezen !

Naamboeksel Neeltje

Mijn andere doopnaam is Neeltje,

naar de moeder van mijn vader.

Oma Neeltje was gek op mij en ik op haar !

Echt twee handen op één buik.

Zij was gek op kleur en glitters..... 

dat heb ik van haar, zegt mijn moeder altijd.

Het gouden glitterrandje hoort bij mijn herinnering aan haar,

warm, liefdevol en een Oma van goud !

Het klosje garen, de spelden en de naaimachine

verwijzen naar de liefde die zij mij meegaf

voor het handwerken.

Ik mis haar nog steeds.

Welke bes zorgt voor pit ?

Het zoeken naar een roze kleur met pit was toch moeilijker
dan ik dacht. Deze vier pasten er zo op het oog aardig bij.

Heb nu heerlijk de tijd om zomaar midden op de dag
te gaan borduren......wat is vakantie toch fijn !

Zo heb ik de besjes geborduurd met diverse kleuren roze.

Welke vinden jullie nou het mooist ? Heeft het meeste pit ?

Vindt ze zo ook niet misstaan,
 maar denk nog even lekker verder...
terwijl ik de andere steekjes maak.

Naamboeksel Anna

 Mijn eerste doopnaam is Anna.

Vernoemd naar mijn Oma Anna,

de moeder van mijn moeder.

Ik was volgens mij 9 jaar toen zij overleed,

maar heb nog een aantal herinneringen aan haar.

 Mijn moeder en haar moeder komen uit een

schippersfamilie. Hier staat het bootje en het

water voor, rondom de grote letter A. 

Mijn broer en ik waren de jongste kleinkinderen

(er waren zelfs al achterkleinkinderen toen wij geboren werden).

"Omdat zij al ouder was en niet meer met ons kon spelen";
zo zei zij zelf,kregen wij als enigsten
 iedere week een klein puntzakje tumtummetjes.

Van een grutter,Frans Kok, die met zijn fiets met mand
de boodschappen kwam brengen.

Het lekkerste vond ik het chocolaatje, 

als je geluk had zat er ééntje in.

De zachte met de suikers en de spikkels bovenop waren

 daarna mijn favoriet.Die heb ik getracht te tekenen in 'anna'.